Buyur Cenaze Namazına ...

Daha sana uzanmadan yolum ,

Zangoç ; gidişimin canlarını vuruyordu ,

Ne acelesi varsa !

Nihavent bir makam tutturmuş ,

İnce ince yüreğimizi buruyordu .

Gül mevsimine denk gelmişti sevda ,

Gülün ömrü nedir ki ;

Muhtemelen sonbaharı görmeyecekti ,

Farzet ki olmadı , o gül hiç açmadı .

Farzet ben yoktum , farazalara inanmasan da ,

Farzet işte ; son arzumu kırma ...

Biliyordun ki ;

Ecelin geleceği ,

Doğumun üzerine biçilmişti ,

Benim gideceğimin aleniliği gibi .

O sebepten ki ;

Karantinaya aldım , sakladım kendimi .

Kendi dikenlerimle kendime açtığım yaraları ,

Saracaktın ,

Merhem olacaktın belki .

İç kanamamı durduracaktı ; kimbilir ,

Avucunun içinde sakladığın şifa kıvamında sevgi...

Oysa ben ,

İntihara meyilliydim .

şimdi musallada yatan kalp ,

Kansız katliamımdan kalan canlı cesedim.

Haydi ; buyur cenaze namazına ,

Tenhalığına aldırma .

Bu sessiz tören de , benim seçimim ...

Sen ; tek kişilik cemaat ;

Söyle nasıl bilirdin beni ?

Ya da ;

Boşver , göm gitsin !

Yok ki artık bir ehemmiyeti...