Büyüttüğüm Çocukluk

bilmediğim bir sokağın

köşesinden yakalardım

ayaklarıma kapanan hayatı

iki elim cebimde yürüdüm

işitmediğim bir söze çarpardı

kum tanelerim

babamın duruşuydu

sokağın ortasına diktiğim heykelim

bir ıslığın peşinde karardı gündüzlerim

her zamankinden daha ıssızdı

ilk adımımı attığım arnavut kaldırımlarım

sağanak yağmurlarını döktü gökyüzü

içini döke döke toprağa aktı kumpaslarım

baktığım her dik başlı tepe yeşildi

eteklerinde tutuşurdu ellerim

çoğu zaman eserdi

kuru gürültü de dağınık saçlarım

hangi vakit kalemi elime alsam

çizdiğim her resim şiirleşirdi

güneşi hep sol köşeye çizerdim

ışığı vurmadan mumun

kararttım günaydınlarımı

hiç unutmam bahçemdeki cenazeyi

bir yaprak üzerinde

biçilmiş kısa ömrün kurbanı kelebeği

o günden beri

inanmam gökkuşağının uğuruna

gözlerinizin çukurunu iyice açın

kapınızda bir ağustos böceği öldü