Büyüyemedim Anne

Büyüyemedim anne,

Dizlerimin kanaması hiç dinmedi.

Her toplantıda yakalıyor beni müdür.

Elimde kırık bir iple,

Yüksek katlı binaların

Penceresinden bakarken tel örgülere.

Uçurtmam daha düşmedi anne.

Dar zamanlar içinde boğulurken gençliğim,

Koşturup duruyorum

Durmadan bir yerlere.

Elimde evrak çantası ayağımda lastik top

Dağıldı misketlerim şehrin trafiğine,

Komşunun camını ben kırdım evet doğru

Şimdi camdan binaların içinde,

Ömrüm parçalanıyor.

Ellerimin çamurunu ruhuma siliyorum

O pasaklı hallerim yine sürüyor anne.

Hala kaçsam da evden

Kaybolacak şehir yok.

Herkesin gözü açık ama herkes körebe.

Önüm arkam sağım solum yalnızlık.

Kim nereye saklandıysa hala çıkmıyor anne...

Asansörle çıkılıyor müdür beyin odasına

Ben o kiraz ağacından

düşmeye devam ediyorum.

İşten çıkarılmak için küçük bir not yetiyor

Oysa hayat otuz yıldır

Kovamıyor çocukluğumdan beni...

Büyüyemedim anne

Düşlerimin kanaması hiç dinmedi...