Buzka

Kavruk gül

hıncı dışına diken

içine akar öz suyu

yine de alevden teni

aynı anda ne çok

aramızda kaf ayazı

gördüğümde akan yaşamı

yırtarım perdeyi salaş salondan

gözlerin ötesine gönder aynayı

zifir sürülen ardına yaslanıp

nemdi

fizan körüğünde

buhar olup uçan

yoktu el

yaldız döktü

hüzün yüzdüren yüzümüz