Çalıntı Düşler İle Uçamayan Kuşlar İçin

bir sahil varmış gün batımına yakın

orada bile deniz yok

düşler çalıntı kuşlar uçamayan

gök yüzüyse bomboş

her gece bir sığınma evinde

Lain sevdalar ve o kadınlarla işte

Türküler çalıp söylüyoruz

el elde baş başta

siz gidin siz de gidin siz de

uzaklaşın bir zemheri gibi yazdan

çiçekli börtü böcekli

cemreler düşürün yüreklerinize

benim sevgilim ölümsüz

ciğerlerim isli en pisinden kış

At pazarından Ulus’a doğru

salarım çocukluğumu

kimsesizliğimin manidar sesidir

bu şıngırdaklı kapılar

şu rüzgar gülü bahçemin

geceyi boğuk sesiyle yırtan sevgili kurt

o afeti devran komşular

sarmaşıkların ördüğü duvar sonra

havalanan toprağın altında nasıl

binlerce kemik var

sorular eskimiyor bildim

zamana yenik düşmüyor sormakla

misal ebegümeci dudakların

nasıl bir infial yaratırdı öptüğümde

neyse boş ver vazgeçtim

sorgusuz sualsiz gitmeli şimdi uzaklara

bahar gelmiş çiçekler açmış

cıvıl cıvılmış her yer bana ne

Önder yılmaz