Cam Kırıkları

en son avuçlarından öpmüştüm

saçların ıslaktı

güvercinlerin kanat çırpınışları kadar

ayrılığı yaşıyordu ellerimiz

söylesene aşk mı fısıldamıştın

yerinde duramayan yüreğime

şimdi nereye

kurşun siyahı bir akşamda

gidişinin hüznüyle sarardı yapraklar

acı bir farid yayıldı kentin üstüne

daha âminden inmemişken eller

ağlamak için sıraya durdu çiğdemler

dibi kurumuştu aşiyanımızın

ölmüştü begonyam

şimdi sırlı bakışlarını arıyorum

sensiz çölleşmiş caddelerde

tutsağım anılarla doldu bedenime

yokluğun tahammül sınırımı aştı

sana akarken patiska yollar

şimdi acıtıyor benliğimi

gezdiğimiz sokaklar

izin de silindi artık

cam kırıkları avuçlarımda

kanamıyor

can yok ki damarımda

Gaziantep

13.03.2008