Cam Tozu Sızıntısı

https://youtu.be/Q3QzebQB9S4?si=GlWNwfvSJ8pPbIdq

Narkoz kokusu boğazımdan çekildi,

Hiç hatırlamadığım bir hücreme yerleşti.

Ama başka bir yerim uyuşuyor—

(Adını koymadığım).

Beyaz,

Fazla beyaz…

Fazlası kir her şeyin.

İnsanı temizlemiyor;

İçinden eksilen bir parça, adı yok.

Kim aldı,

Ne zaman?

(Sanki biri yaşadı o hayatı,

Ben sadece

Yorgunluğunu devraldım.)

*

Hatıralar artık cam kırığı değil;

Daha ince—

Cam tozu sızıntısı.

Nefes aldıkça

Ciğerime batıyor:

Görünmüyor,

Ama kesiyor.

(Tam uyanmadım daha.)

—Narkoz kokulu odalarda—

“Üç gün,” demiştim yıllar önce,

“Üç gün yeter bir insanı unutmaya.”

Belki… iki.

(Belki hiç yaşanmamış gibi.)

Geri dönmek

Bir kapıyı açmak değil,

Aynı duvara uyanmak.

“Hayat sana…”

Devamını getiremiyorum şimdi;

…

*

Aklımdan biraz bıraktım yolda,

Bilerek.

Fazlası boynumda bir kuyu gibi.

Delilik?

Hayır.

Akıllı kalmak da değil.

İkisi arasında,

Adı konmamış bir sızı.

Sınırlar…

Kim çizdi?

Neden içimde de var hâlâ?

Silmek istedim,

Elim kanadı.

“Kanadını tak,” dedim,

İnandım gibi yaptım.

Uçmadım.

Ama düşmemek de

Bir tür hareket sayılıyor bazen.

*

Şehir…

Aynı sokak,

Aynı gölge,

Aynı ben değil.

Bir ömür,

Bir valize sığmadı.

Fermuar kapandı—

Dişleri etimi ezdi.

İçimde kapanmayı reddeden bir yara.

Kolay,

Yavaş öldürüyor.

Zor,

Hızlı…

Ben

İkisine de yetişemedim.

*

İyileşmek yok.

Ses azalıyor,

Acı sabit;

İçimde sadece

Köşe kapmaca oynuyor.

(Ve yutkunuyorum.

Adını koyarsam

Büyüyecek diye

Susuyorum.)

Antakya, 25 Nisan 2026

Ali Asafoğulları