Camdan

Kırılacak yerim kalmadı dedi adam

Son vedasında kadına

Kadın bakmadı bile ardına

Zaferini yanına aldı uzaklaştı oradan

Gözlerinden feri alınmıştı

Kalbi camdan olandan...

Artık yalnızdı adam

Bir tuhaf kış ortasında,

Soğuk sokakların voltasında,

Tekrar söyledi boşluğa;

Kırılacak yerim kalmadı

Sanki o kadın yine uzaklaştı oradan

Kaçarak gitti

Kalbi camdan olandan...

Güneş görmedi bir süre

Boş bir oda,

Loş bir ışık,

Dostları oldu yine.

Ve yine karanlık bir gecede

Tekrarladı sözlerini fısıldayarak;

Kırılacak yerim kalmadı diye

Ve kaçtı kadın...

Kalbi camdan olandan...

Rüzgar esti bir bahar sabahı,

Kovaladı sokakta koşan çocukları.

Meyveye niyetli ağaçların yanından

Yalnız geçti bu adam

Usanmadan yineledi;

Kırılacak yerim kalmadı

Çoktan gitmişti kadın...

Kalbi camdan olandan...

Oysa adam haklıydı

Batıyordu

Hiç bilmediği sancılar,

Uyutmayan acılar,

Ve baş belası rüyalar,

Unutmuyordu o günü.

İnatla bahsediyordu;

Kırılacak yerinin kalmadığından

Ve kadın her seferinde kaçıyordu

Kalbi camdan olandan...

Y.E.B.

Cumartesi 03:25

13 Mart 2010