Can Çiçek

O kadar çok benziyorsun ki halkıma

Sende ağlıyorsun hep

Yorgunsun ihanetlerden

Dört yanin mutsuz rüzgar

İçinde fırtınalar

Yüreğinde sınırlar

Ruhunda ayaklanmalar

İsyan ve kadın

Yiğit dağlar sonra

Ve göğün tetiğini çeken parmaklar

Ç o c u k l a r

Çok çok benziyorsun a ş k, a

Sen de çok seviyorsun

Sen de hep direniyorsun

Yer yüzünü kanıyla sulayan bir Irmak gibi akıyorsun

Toprağa düşen can çiçek gibi filizlerin müjde açıyor

İnan bana bütün cellatlar ön kapından çıkıp gidecekler bir gün

Onları hiç sevmediğini de anlayacaklar

Sana olan hayranlıklarını bile gizleyemeyecekler inan

İnsanlık o Kadar çok benziyor ki s a n a

Senden vazgeçmeyecekler asla

O Kadar çok benziyorsun ki bana senden hic vazgeçmeyeceğim

Nefesimi tutmaktan

H e y e c a n l a n m a k t a n

Sana bakmaktan

Sana vurulmaktan

Hep sana sürgün olmaktan

Tutulmaktan

Seni sevmekten ve yasamaktan bıkmayacağım hiç