Can Hücresi

Doğrusu şimdilerde bildim

Ne kadar boşuna yorulmuşum

Gece gündüz ağlarken

Ağır ağır erimiş içim dışım.

Sonra bir gün dedim ki

Ey derviş kalk artık yerinden

Bu yer durmazken böyle

Sen sayarsın yerinde.

Baktım ta kabrin ötesinden

Can çıktı o an, can hücresinden.

Dolandım yer gök arası

Cennet cehennem ne varsa

Hepsi bir an ötesinde.

Sordum kendime

Şu dönen gökkubbeye

Yerde gezen karıncaya;

Nereye?

Ne zamana kadar gitmeler.

Sizler durmazken

Beni bağlayan ne?

Nedir bunca demir attığım liman

Yolculuk için uyanmak ne zaman?

İnan ki dostum anladım şimdi

Allah'a nasıl bakarsan

Rahmetiyle muamele ediyor;

Yoksa bakışın yamuksa eğer

Seni yerden yere vuruyor.

Evet içimde volkanlar püskürür

Hatırlarım o şerefli annemizi

Hani demişti ya Ey İbrahim

Bizi kime bırakıyorsun?

İbrahim: Allah'a dedi ve yürüdü.

Koca bir çöl ortasında Hacer

Arkasından Halil dost İbrahim'in dedi:

Allah bize yeter.

İşte bu, neyiz ki biz

Kadrimiz kadarız

Allah ile var olmuş

Allah ile yaşarız.

(Ocak 2011 İstanbul)