Can Kenarında Yolcu

Rüzgarın savurduğu gazel gibi

Savurdu hayat beceremedim

Dik durmayı direnmeyi

Kökleri zayıf bir ağaç gibi eğildim

Şimdi şu kapıdan gireceğim cebimde dertlerim

Kızda sıra bitti oğlanda nöbetlerim

Öyle sesiz sakin huşu içinde beden

Huzur içinde can Azrail beklerim

İnsan yaşlanınca anlıyor anca

Çocuklar elinde göçebe gibi

İçinde tüm anıları bir yorgun çanta

Oğlan biraz tedirgin titrer elleri

Ne var ki çocuğum korkacak

Biliyorum karın kızacak

Yine mi geldi şu bunak

Diyecek ama ne yapalım

Beni savuran hayat

Bir gün senide savuracak

Hani düşlerini koyarsın ya bir gül sandığına

Bende öyle sakladım düşlerimi

Gül gibi kokardı

Gül gibiydi evlatların uykusu

Nasıl bir rüzgarda açtım ki

Ne gül kaldı nede kokusu

Ah be kızım ne yürekli ne merhamet dolusun

Bunca sene itildin kakıldın

Ama her seferinde bana tutunup kalktın

Sen benim dayanağım bende senin

Dışarıda kuş cıvıltısı

Gelmiş yine taze bahar

Gençliğim geldi aklıma

Karaya oturmuş gemi gibi yığılmış cüssem

Ne okyanuslar aştım dümeninde hayatın

Son limana yaklaştım

Ne güzel güneş var hava ne soğuk nede sıcak

Biri yarenlik etse diyeceğim

Yine karın kızacak

Üzülme be çocuğum

Ben hayatın kenarında dururum

Sende biliyorsun yoruldum

Soldum kurudum

Şunun şurasında birkaç adım kaldı yolum

Sıra koymuş evlatlar

Ben dolaşan valiz

Deriden ruh üflenmiş içine

Tüm anılar yaşanmışlıklar

Gizlenmiş gözlerine

Boğuk sağnak bir valiz

Oysa ki kızıl güllere sarıp

Karanfil umutlarda uyuttum seni

Ah be yüreğim duruver şuracıkta

Bir yıldız gibi kayıp

Yığılsam kaldırıma