Can Kırıkları

Hayalin suları mavi, düş kokuyordu nergisler,

Salınırken pencreden , çocuksu gülümsemeler,

Güneşle yıkanan gözler, şafakla açılan güller;

Nasıl da eriyor Hayret! Can kırıkları içinde.

Yükünü almış fırtına, gökyüzü titrek ve ağlak,

Ardından yırtılan yürek, yüzleri yalayan yaşlar;

Uçuyorlar bir çırpıda, umutlar buharlaşarak;

Yağıyor sulu sepken hep,bahtının yeline doğru.

Nasıl bir muammadır bu?Tükenmişliği tüketmek,

Aynalar dilsiz duvarlar; örselenmiş, parlatılmış,

Ellerde acı bir roman, içinde yüzlerce insan;

Nereye tutunsa Hayret! Çoğul yalnızlık içinde.

Nerde yitirilmiş cennet?Nerede özlenen bahar?

Yürekler sisli birt lâmba, gitgide kararan sular,

Dillerde bitmeyen türkü; kanadı yaralı kuşlar,

Yürüyorlar ağır aksak, can kırıklarına doğru..

26/Temmuz/2010 İzmir