Cana Candır Derman

Yürümek...

Sokaklara vurup kendimi yürümek istedim.

Zormuş yürümek nefessiz,

Zormuş sebepsiz ve belirsiz...

Ürkek adımlarımın herbiri,

Geçen günlerime eş...

Zorken belirsiz günlere alınan

Her bir nefes...

Tat vermiyor ki artık,

Ciğerlerimde gezen duman..

Sessiz çığlıklar içindeyim..

Yarına çağıran bir ses arıyorum..

Arıyorum elinden tutacak,

Tutup çekecek,

Çekip kurtaracak birini..

Bu dünü değersiz yarını meçhul

Hayat formundan...

Başlasam yeniden bir şarkıya,

Sözleri anlamsız da olsa...

Başlasam bir oyuna,

Hiç sonu olmasa...

Tut elimden kurtar beni,

Kendimi bildim bileli

Hiç değerli bilmedim kendimi...

Şimdi sorarım kim bana derman,

Ah! Farklı bir ses duysam,

Kendimde de bulurum derman....

Cana yine candır derman...