Canciğer

Sen! Merhaba can

Ben! Merhaba ciğer

Lan diye başlıyorum söze

Sonra deli dolu cümleler dökülüyor dudağımda

Birden bire sus pus oluyorum

Ve sonra

Yüreğimde dökülen Sevgi baloncukları

Bulaşıyor ellerime

Tam yazacak oluyorum

Bilinmedik bir şey

feryat figan içinde

Çığlık çığlığa çekiyor gönül firenimi

Ve içimde anlamsız bir telaş

Kendi kendime diyorum ki

Değer vermek sevgiden mi geliyor?

Yoksa sevgiden mi Değer biliniyor?

Sonra kalbimin Sevgi vagonları çalarken sirenleri

Tamda bu sırada

Beynimde çakan şimşekler

Ardı ardına sıralıyor cevapsız soruları

Ve biraz düşünüyorum

Acaba sen mi delisin

Yoksa benmi deliriyorum?

Senmi sevdasın yoksa

Benmi sevdalı?

Birden bire bir hayal beliriyor gözlerimin önünde!

Boş bir oda

Içinde ikimiz

Odanın iki penceresi var birde kırık kapı

Ne pencereden atlayabiliyoruz

Nede cesaret edip aynı kapıdan cikabiliyoruz

Söylesene yaşanmışlıklarmı hayallerimize pıranga takan

Yoksa gerçeklermi elimizi kolumuzu bağlayan

Parmaklarımın arasında yanan sıgaramın ateşi yakınca canımı

Kendime geliyorum

Sahi ya ben senin neyinim?

Okyanusun ortasında bir sandalı mı?

Yoksa pencerene yansıyan gölge mi?

Veyahut sonbaharda dökülen bir yaparak mı?

Yada her zaman dile getirdiğin cümle mi? (can)

Artıyı eksiyi topluyorum

Yürek hopluyor

Nefes almaktan zorlanıyorum

Kanıyor ciğer

Hepsini bir araya koyuyorum

Yine oluyor canciğer....

Sonun başlangıcı gibi

Ne kaçarsın ne kovalarsın

Ne bir adım geri

Ne bir adım ileri

Ortası yine yangın yeri....