Canı Sıkılan Şiir
Denizi olmayan bir şehrin ayaklarından asılır mavi
Kadınlar kahraman
Gölgeler oradan alkışlar
Güneşe sığınan gri olur
Penceresine çocuk kaçmış adamlar
Yalnızlık, en çok imdat diyen bir kuşu öper
Caddeler sağır
İkinci baskıya ulaşamayan ağıtlar
Isınmak için yanaklarımdan tutunun diyorum
Sessizlik martılara yapışıyor, denizi olmayan bir şehirde
Şafaklar, şakağımdan vurulursa yaşayamam
Hediye verin bana duvarları
Çünkü can çekişen bir kuşu öptü yalnızlık
Böylesini çok sevdim
Gözlerimden geceler alınsın
Biliyorum; şirin bir kasabadan, şirin bir kasabadan
Bir günce olsaydın, hep soluma yazılırdın
Temmuzu kaçırılan sığmazların, sığınacağı yerdir geçemeyenler
Kadınlar yine kahraman
Islıklar, yağmurlara sarılır
Aşağılık bir güç bastırır, tutulamayan elleri
Kekeme baharlar avutulmaya koşar
Caddeler daha çok sağır
Satışa çıkarılamayan gülüşler
Satılamayan gerçekler
Sarkıtılan yaralara ağlar
Bocalayan hatırlara siyah kesiliyorum
Gözlerinden siyahları alın demiştim
Sevişmek için yalnızlıkla
Hepinizi Allah kahretsin
Neden itimat ediyorsunuz maviyi öldüren kadınlara
Neden hepiniz birbirinize benziyorsunuz
Ve neden caddeler sağır
Hepiniz bir gün, kovulacağınız coğrafyalarda sıkışacaksınız
Hak ettiğiniz yere yani
Grilere, grilere
-Kadınlar hâlâ kahraman olur mu, bilmiyorum
Ağrılarınız ağır geldiği zaman
Şu hiçbir şeye yakışmayan
Miğde bulandırıcı hazlarınızı bırakın
Et ete değmese de yaşanır
Hadi, biraz da beni alkışlayın-