Canın Kıymeti

Oturup bir köşeye düşündüm sessizce

Her şeyi...

Var oluşumu yaşayışımı ve ölümümü

Var olmak elimde değildi

Ama yaşamak zorundaydım ve zorundayım

İyi ya da kötü

Mutlu ya da mutsuz

Tek başıma ya da herkesle

Aç ya da tok

Ama yaşamak zorundayım

Kendime değer verip önemsemek

Kendi iyiliğimi kötülüğümü düşünmek

Ve bendeki emanet canı korumak zorundayım

Kendi canım için çabalamak iyi olmak

Bütün kötülüklerden korumak ve korunmak zorundayım

Ama yaşarken de acı çekiyor bazen insan

Biri çıkıyor karşısına

Bağlanıyor ona bütün kalbiyle ve emanet canıyla

Seviyor onu çok her şeyden herkesten çok

Duramıyor onsuz nefes almakta zorluk çekiyor

Bütün düşüncesi kendisiyken birden bire değişiyor her şey

Geleceğini ona bağlı yaşayabiliyor

Onsuz bile hayal kurmakta zorluk da çekebiliyor

Ama karşısındaki onu ne kadar veya nasıl seviyor

Bunu bilmezken

Bağlanıyor ona her şeyiyle

Sonra her şey berbat olabiliyor

Sevdiğine pişman edebiliyorlar

Ya da sevdiği edebiliyor

Ne kadar hayal kırıklığına da uğrasa

Laf geçiremiyor sevdalı yüreğine

Ama hataları yaşarken değil yaşadıktan sonra öğreniyor

Canı o zaman daha çok yanmaya başlıyor işte

Hayatın gerçek yüzünü o zaman görüyor

Çekilmez halini yaşadıktan sonra anlıyor

Nefes almak bile zor geliyor o emanet canına

Son vermek istese de hayatına

Yapamıyor...

Biliyor ki emanete ihanet olmaz

Her ne olursa olsun o tatlı cana kıyılmaz

Bilir ki o canın gerçek sahibi kendisi değil

Ve o canını bedenine kendisi vermedi ki

Kendisi alsın bedeninden canını

Bekler ölümünü sadece

Nasıl yaşarsa yaşasın hiç önemli değil

Ama yaşamak zorunda

Sevdiğiyle ya da kimsesiz

O da yer hayatın sillesini

Mahvolur...

Gecesi gündüzüne karışır

Bütün yaşadıkları yaptıkları yerle bir olur

Ama anlatamayabilir derdini sıkıntısını

İçini yer kemirir

Anlar ki hayatta her şey yalan ya da geçici

Ama ne olursa olsun bilir

Canının kıymetini...