Çaresizliğin Çırpınışı

Bir sayfa aldım önüme,

Saçma sapan karaladım yine...

Farkettim ben sadece cümle kurabiliyorum,

Şekil bile çizemiyorum...

Saçmalıyorum gibi geliyor kimi zaman;

Bazende seni en iyi anlatan ben olduğumu düşünüyorum.

Her kelimemde sayfayı yırtıp atıyorum,

Çünkü senin için en güzeli olsun istiyorum...

Ama bunu senin için sadece bir ben yapıyorum...

Küçük bir oyun oynuyorum gittiğin günden beri,

Kendi kendime gibi görünüyor ama sende varsın bu oyunda...

Çaresizliğin çırpınışı bu oyunun adı...

Sen gardiyanım,ben mahkumun oluyorum...

Sesleniyorum ardından ama bakmıyorsun,

Bağırıyorum,kendimi yerlere atıyorum;

Ya duyuyorsun ya da duymazdan geliyorsun...

Ama her oyuna son vermek lazım demi?

Şimdi oyunumuz değişti,

Ben kaçıyorum sen sadece bakıyorsun...