Çarli'nin Bekleme Yeri-mevsim Takibi

zaman aldı nefesimi orta yerine buyur etti

ne çiğ ve ne ham

ne de deminde sözcüklerimdeki perde...

hayata yeni bir böcek gibi habersiz

yolları bitişsiz saydım

ömrü yol...

yalnızlığım pazarlıksız

mevsimlerde açtığın boşlukla

ve en çok biriktirdiğim o öğleni

yeniden yeniden yaşayarak biriktirdiğimi

bil...

ben gittiğin temmuzu

hep o öğlen gibi yaşadım

her öğleni gittiğin o temmuz...

"yağmurun dünyaya çeyizi ağaçlarmış" derdin

"sen de bana rüyalarında çiçekler biriktir"

şimdi kalbime her öğlen temmuzlar ekiyorum

her temmuz öğlenler

gelirsen burdakileri sana

gözlerimi hiç yummadan biriktirdiğimi

bil...

yumarsam temmuzları yırtık

zaman bohçamı öğlenlerimle yamalayıp

diğer sana geleceğimi...

gitmeler sonrası bir aralık ömür

acı dingin

ne konuşsam adını saklamak zorundayım

kuşlardan utanıyorum

ağrılar kenarına çömelip

bu büyük yalanıma

bulanık mevsimler bulabiliyorum ancak

şehirler birbirine girmiş üstelik

gün batımlarına geriye doğru bir yolculuk

hiçbir eve yakışmıyor ruhum

ve her anımsayışımda değişiyor gidişin

demek bir tek gidişine uyuyor uyumsuzluğum

huysuzluğum...

sana açtım

doymuyorum

sana açtım

açıyorum

biraz önce toprağa ve göğe saldığın kokuda

içime düşen ilk ve son korkuda

ağlıyorum

doğmuyorum

seni unutan her anın hesabını

kendimi unutarak sormadan gelmeyeceğimi

bil...

"dünya bekleme yeriymiş be Çarli

tek görünmez adam da sen değilsin

beni hiçbir yerde bulamazsın

beni rüyalarında

çocukken ara

üzerinde ilk sabahlardan bayramlıklar olsun

ceplerini ayçiçeği kırıntılarıya doldur

ayakların çıplak olsun

saçın alaburus

annene nereye gittiğini söylemeyesin

sırlarımızı çocuklarla paylaşabilirsin

başucumda mat yeşil gözlerime sabırsız

yine beni uyandırmayasın

uyanmazsam ağlamayasın

sen de bunu bil..."

"mevsim takibinde yorulma

caddelerde yalnız insanlar ara

şiirlerini onların okuyacaklarını düşünerek yaz

kaldırımlar cılız yağmurlara kalınca

çık sokaklara...

sobanın üzerindeki

portakal ve elma kabuğu kokusuna tut yüzünü

içine hep kar kokusu çek

son akşam üzeri denize bakıyormuş gibi bak

öyle içten söyle ki dağlara sözün geçsin

bitmeyecek bir yol yok bilesin

ölümü seninle paylaştığımı bil...

paylaşmayı yaşa

bitmeyesin...

paylaştır ve adımı unut

soğuklar başladı deme hiç

önce kitaplara sığın

üşümezsin

ağlamazsın

özlediğin bir sokak hep olsun

musluğa birlikte ağzını dayadığın

arkadaşlarından öğren

bulutların gölgesinde kimsenin yerini

kapmayasın...

ayrılık kavuşmanın bir rüya öncesi

beklemeye başlayacağın anı düşün

dünya bekleme yeriymiş be Çarli

gelmeye gittiğimi bil..."