Cebimdeki Kadın / İntihar Mektubu

Şık bir vitrinde sergileniyordu adın.

Hangi harfle dokunsam ömrüne,

elinde bir alfabeyle doğuyordu kadın...

Söylenmesi ölümcül bir sırdı aramızdaki.

Sır ne zaman bir kimliğe bürünse,

Ayyuka çıkıyordu ağzındaki...

Bir yokluk ekiyle çekimleniyordu fiillerin.

Ne zaman bir eylemsizlikten söz edilse,

yasal ilan ediliyordu ağzında taşıdığın dillerin...

Coğrafik bir şekil oluşturabiliyordu gözümdeki yaşın rakımı.

Ne zaman bir kadını ağlasam,

çocuksu bir akın durduyordu zamanı...

Hiç sevilmeyenli çok terk edilmiş bir denklemdi benimkisi.

Elde kalan sıfır olunca istatiği yapılabiliyormuş,

ve insanı intihara sürükleyebiliyormuş aşkın matematiği...