Cebimizde Minareler

aklımı alıp gidiyor

gizlice çalıp kılıfını diktiğim minareler

onursuz nefesler bırakıyor ağustostan ter kokulu

önümüzde eylüller ekimler kasımlar var

alnımızın ortasına bırakılan izlerle

şarkı söyleyip bir topun ekmek atıyoruz

ve huzur...

perdelerimizi kapattığımızda

oyun bitiyor

ruh günlük alkışlarını alıyor

'minaresiz ev kalmadı korkarım'

ah bu kelimeler

yazıya döndüğünde

her şey çözülüyor

çocuklar demiyorum artık

alıştırdılar

sivrinsek sokmasına benzetip ölümleri

hangi kırmızı foto daha güzel seçiminde

özenle gözümüze sokmaya

adam sende

hayat devam ediyor işte

aklımı alıp gidiyor

cebimizde çaldığımız minareler...