Çekti Zılgıtını Hayatın

Ne hayalleri vardı gerçekleştireceği

Umutları bulut bulut bohçalanmıştı

Simsiyah zeytin karası gözlerinde...

Yüreğinde büyütüp

Yüreğinde bestelerdi hasret şarkılarını.

Bir dolu hayali vardı, onca umutları

Katar katar olmuştu yüreğinde...

Yükleyip de hayallerini umut trenine

Rastgele demişti hayata

Rastgele...

Yağmur ormanlarından her gün

Umut yağıyordu onun için.

Güneşe meydan okuyan ışıl ışıl gözleri

Hüzünlere sofra açardı çoğu zaman...

Çalışmayı severdi yılmadan

Bir de onurlu yaşamayı...

Ne olmuştu,

Kimler talan etmişti de yüreğini

Yenik düşmüştü hayalleri korku bulutlarına.

Umuda ektiği tarlalar da yenikti rüzgâra

Eski suskun pencerelerini açmıştı yeniden...

Ne yağmur melodisi etkiliyordu uçuş uçuş hayallerini

Ne de penceresinde oynaşan kumrular...

Kelebek kanatlarında uçmuyordu artık yüreği...

Oysa ne düşler görmüştü sabah alacalarında.

Nice hayallere meze yapmıştı gün doğumlarını...

Şimdi ise karayel çoktan kuşanmış zırhını

Hazırdı fırtına bulutlarını savurmaya...

Çaresizliğin esir ettiği saatleri

Tüketti durdu günlerce.

Geceler acımasızca

Savuruyordu kurtuluş kalkanını gökyüzüne.

Alacakaranlık çökerken İstanbul semalarına

Yüreğindeki korku bulutları

Anlamsız resimler çiziyordu duvarlara...

Nice hayalleri düğümlemişti kör karanlıklarda,

Hangi özlemlerini savurmuşlardı rüzgâra!

Yüreğine lehimlenen çaresizliğin acısını

Kim bilebilirdi ondan başka!

Nasıl da çalmıştı mutluluk tefleri yüreğinde

En uzak buluta dokunmak,

Koşup yakalamak uçurtmayı kuyruğundan

Ve umut iklimlerine savurmak isterdi çaresizliği

İyi gelecekti bu öksüz yüreğine

Biliyordu...

Şimdi ise çığırtkan duyguların

Anlamsız resmini seyrediyordu...

Kaç gün batımı, kaç sabah alacaları şahitti gözyaşlarına...

Zil çalıyordu düşleri

Çekmişti kara gün zılgıtını...

Akşam, alacalarını çoktan savurmuştu kentin ufkuna.

Saatlerdir seyrettiği martı kanatlarında

Kaç düşe kaşık sallamış, nerelere uçmamıştı ki!

Kaldırımlarda başıboş voltalardaydı ayakları

Çökmüştü yine yüreğine isimsiz bir sızı

Bir sinek ısırığı bahanesidir hüznün...

Bilirdi, bilirdi ki gözyaşı hazır

Kara haber ha geldi, ha gelecek...

Önünden kayıp giden görüntülere

İsimsiz duyguları yükledi de

Bir şey yapamamanın acısını haykırdı durdu sessizce...

Anlamsızdı artık her şey,

Yitirmişti varsa da...

Ne sevda bulutlarından yağan yağmurlar,

Ne sevgiye çiçek açmış, aşka gün düşmüş yürekler

Etkilemiyordu çaresiz yüreğini...

Nihayet yapacağını yapmış

Sonu olmadığını sayıkladığı yolun sonunu belirlemiş,

Sözünü tutmuştu yüreğine...

Onuruna dokunmuştu yaşamıyla kumar oynanması...

Oysa kim bilebilirdi öksüz yüreğinde hangi sevdalara çiçek düşeceğini,

Kim yakalayabilirdi rüzgârı onun yerine,

Hayatının rengini kim seçerdi ondan önce

Kim!

Sevgisizliği, onursuzluğu

Bir de umursamazlığı

Taşıyamamıştı çaresiz yüreği...

Haksızlık kanallarında çırpınıp durmuş

Yine de başaramamıştı yüzmeyi...

Artık biliyordu

Biliyordu ki

Ne sevgi sözcüklerinden örülü duvarları

Ne de çocuk sesleriyle çizili tabloları olmayacaktı...

Çekti zılgıtını cevapsız kalan duygularının

Ve son kulacını attı var gücüyle...

Hoşça kal yaşam

İyi uykular ey yüreksiz insanlar...

1997 / İstanbul

Ayşegül hemşirenin anısına...