Cemre

Kızıl gelincikler açmış kırlarda

Şenlik var tüm dallar karnavalda

Ruhuma çöreklenen efkâr kaybolmuş

Ortalık yeşile durmuş baharda

Çocuk sesleri yine şen şakrak

Güneşin ışığı daha bir parlak

İçimde fırtına sönmüş kaybolmuş

Eskisinden güzel kokarken toprak

Kederim yok olmuş esen meltemle

Çiçek kokuları tüm bahçelerde

Gönlüm zincirlerinden kurtulmuş

Yırtılmış zihnimi örten o perde

Ölü toprağından uyanmış ruhum

Yeniden filizlenmiş can tomurcuğum

Huzur arka bahçeme otağ kurmuş

Yüreğime cemre düşmüş baharda.

İstanbul -1990