Cennet Kuşları Şiirde Bile Ölmemeli

Tamda..

Akşamın güneşe veda anında

Uçarı, bir cennet kuşu

Konamadan gül dalına

Ve hatta ağlayamadan

Yüreği hançerlenmişçesine

Gül dibine

Düşüverdi.!

Kaç çift göz baktı geçti

Kaç çift ayak ezip geçmek istedi

Kimseler önemsemedi...

Dilinde ki umutlarını

Dudaklarında ki hecelerini

Yüreğinde ki sevmelerini

Söyleyemedi...

Yıllar öncesini..

Bir o biliyordu

Bir o.!

Rüzgârda yapraklar konuştu

Karanlık gecelerde yıldızlar

O ise sustu...

İçinde ki bir başka o

Diyordu.!

''An gelse''

Bir kıvılcım düşüverse''

Kök salsa

Boy verse

Tadılmamışları tatsam

Sevmeler yaşasam

Sıkı sıkı sarılsam

Aynalara baksam

Saçlarımı onun için tarasam

O sevdikçe güzelleşsem

Şiirler okusam

Şarkılar söylesem

Tamam, işte desem

Onu içimde saklasam...

Olmadı...

Önce gözlerini açtı

Sonra kanatlarını

Tutunup gül dalına

İki küçük adım attı

O deli şairin sözleri geldi aklına

Yaşamda ne olasılıklar vardır bilemezsin...

Kıpırdadı dudakları

Bozdu suskunluğunu

Yalancı...