Çeyiz...

Tutuk nefesim belki gülümser diye penceremi açtım bu sabah

Tüm gölgeleri kaldırdım taze ruhun odamı sarar ansızın belki

Keşkeler her zamanki gibi buruk değil bu sabah

Ümitler karanfil bahçelerinde dal üstlerinde

Donuk bir görünüştü belki yokluğunu bilmek, belki bir avuntu

Karlı bir sonbaharı yaşamak vardı şimdi seninle

Yazların tadı yok, olmadığın her yurt aynı tatsızlıkta

Karaya vurmuş gibi yokluğunda ıslak bedenimin kanlı bakışları

Bir gel, gel ilk ve son defa gör sana dürülen çeyizi

İnce beyaz bir bez içerisinde sunulacak ellerine

Bu masumun bedeni...