Çiçeğe Ağıt

Ah sevgi çiçeği,

Şiddetli rüzgarlar estirmişim bilmeden.

Narin yaprakların,

Nasılda kırılganmış.

Bir öf demek, titretirmiş gövdeni.

Sen solarken,

Ben,

Bilmeden,

Kuruyan dallarını sevmişim.

Neden bilmedim,

Kaç kez su istedin

Kuruyan köklerine/yüreğine.

Bir küçük sevgi sözcüğü

Söylemek zor muydu?

O taştan kalbim

Sana neden

Sağırdı,

Suskundu.

Ah sevgi çiçeğim

Kışın ayazında,

Kem gözlerin yanında,

Daha olmadan çıkarmasaydım günyüzüne

Solmazdın, sararmazdı

Taze sürgünlerin belkide.

Son gördüğümde bükmüştün boynunu

Hiç deyip dönüverdin yönünü,

Nasılda iç çekmişti yaprakların

Dallarında kurşundan yük varmış gibi,

Düşmüştü omuzların.

Şimdi mezarının başında ağıt yakmaktayım;

Kaç zaman bir sevgi istedin

Kaçtım,

Bir güzel söz demeden.

İlgiydi seni büyüten

Sevgi çiçeğim

Neden gittin

Ben seni bu kadar sevdiğimi

Bilmezdim.

Kuruyan cesedin toprakta uzanmış yatıyor,

Anladım sevdiğim

O seven ruhunla Sen

Çoktan göğe yükselmişsin.

Evet, bunları söylerken

Göz yaşlarım

Toprağına aksın, ıslansın

Pişmanlık yaşlarıyla

Islanan yüreğim/yüreğin yumuşar.

Haydi kalk çiçeğim

Yüreğimi yeniden

Senin sevmelerine vereyim.

(Ağustos 2010 İstanbul)