Çığlığın Yükselişi

Keskin bir helva kokusudur

Gecenin koynuna dolanan

Alelade olmayan bu mücadele

Bozkırlarda çığrılan türküler gibi

Dillendirilmeli ve

Zamanın tüm unutkanlığına inat

Balık olan hafızlara bile işlenmeli

//İsyan dediğimiz

Artık dilimizde bir küfür değil

İliklerimizde yanan koca bir ateş//

Dostlarımızın ani gelen son nefesleri

Yüzümüze savurduğunda

Kinli bakışların buruşukluğunu,

Bu sevimsiz buruşukluklar

Ekşili yeşil bir eriğin

Tadından bulaşıyor deyip

Suçlu ilan ettik en sevdiğim meyveyi

Taa ki siperden fırlayana dek

Kaç gecemiz tutuşacak

İhanetin ateşiyle ve

Kaç defa dişlenecek

Güven damarlarımız hançerlerin kör dişleriyle

Sen!

Korkaklığın adını rahatlık bilen

Barutsuz ve kansız gelen bir özgürlük söyle ki bana

Tükürmekten vazgeçeyim

Satılmışlığın gölgesini düşürdüğün yüzüne

İlle de rahat etmek istiyorsan

Bir çeşme başında dinlenebilirsin

Ne hacet bu cahil sözlere

Ateşkes dendiği vakit

Toprak üzerine

İnce ama bir o kadar da kutsal

Bir çizgiyi düşüreceğim

Geçmeyi her an aklında tutup

Günah işlemen için çizeceğim bu sınırı

Elbette ki düşmüş olabilir

Nice genç yiğitler

Bir kaya dibine yada

Siperin birkaç adım ötesine

Ama bilecekler ki

Şairler şiirleriyle kutsayacak onları

Ressamlar soyut düşlerinde yaşatacaklar

Ve anaları gözyaşlarıyla pişirecek helvalarını

Boğazlarından geçmeyeceğini bildikleri halde

Zor da olsa

İlla ki alacaklar birer lokma

//özgürlük hikâyemiz

Anaların gözyaşlarıyla yıkandı

Ve yitirilmiş sevdaların acısıyla yoğruldu

O yüzdendir ki

Zafer çığlığımız kutsal bir ruh gibi

Hürce dolaşır tarih sayfalarında//