Çığlığını Tırmalar Dil

yadırgar sıcağını zemheri

el tutamaz yeli

durup durduğu yerde titreyen

el üşür giderken

küf kokar kıyılarımın suları

kokar seni kekeleyen heceler

öteler sesini

ses ıslatır tenini

boyun eğmez ıslaklığına

duru camları pencerelerimin

buğulanır göz

kirlenir söz

diyeceğini demiş olan

azarlar uzanan eli

azarlar hevesini yüreğin

boşanır geceden hüzün

suskun çiçeklerin bahçelerine

kapanır demir kapısı gözün

çığlığını tırmalar dil,

eşelenen külün

yazar özgeçmişini yüzün

uç verir çıbanı

habis ayrılıkların

bilinir amansızlığı

bilinir zamansızlığı

duyurmaz acıyı bedene,

yüreğin cansızlığı

aman demez/aman vermez

dilimin ucuna gelip gidene

10.08.2006