Çıkmaz

çıkmaz bir sokaktayım ben,

koşuyorum, durduramıyorum kendimi

koşmak istiyor kalbim çünkü

çıkmaz sokakta bile çıkış arıyor hayallerim

durduramıyorum hayallerimi, peşinden gidiyorum mecburen

peşinden gittikçe, önümde kayalar beliriyor, set set kayalar

atlatıyorum çoğunu

ama elbet bitiyor yol, çıkmaza kafamı vurunca anlıyorum

hayallerimin dünyasından çıkmak kafama balyoz gibi iniyor

kendi yarattığım mutluluğun bitmesi,

sonu belli olan film gibi

mecburen izlemek zorunda kalıyorum filmi, hemde defalarca

çekip gitmek, fişi çekip filmi kapatmak,

cesaret işi tamamen, kaç kişi yapabilmiş ki zaten

korkakların dünyasında kimseden bir farkımız varmış gibi

don kişot gibiyim belki de kendimi farklı zannediyorum

ama sonuçlarına katlanmayı bir türlü beceremiyorum!