Çıkmaz Sokakların Yankısı

Bir karanlık içinde kaybolduğum gece,

Zihnin uçurumlarında sallanan bir mahkûmum.

Yüreğimin duvarlarında yankılanan sesler,

Kırık bir aynada parçalara bölünür yüzüm.

Kaderimin zinciri,

Paslanmış halkalarla bağlı,

Düşlerimin en derin köşelerinde,

Sonsuz bir yalnızlığa hapsedildim.

Bir ezgi gibi dilimde dolanır keder,

İsyankar bir sevdanın izleriyle sızlar ruhum.

Kendi yansımamdan kaçarken,

Kendime yakalanır, parçalanırım.

Sevda mı? Yoksa bir hayal mi bu?

Her adımda çıkmaza sürüklenen bir düş.

Düşlerimde kaybolan o tutku,

Bir girdap gibi çeker, boğar beni.

Ey içimde yankılanan bu sıkıntı,

Hangi melodinin notalarında unuttum kendimi?

Hangi düşün kavislerinde kayboldum?

Çıkışsız sokaklarda savrulurken,

Kendi cehennemimde yanarım sessizce.

Kırık dökük anılar,

Zihnimin karanlık köşelerinde saklı,

Her bir kapı, açıldığında,

Daha derin bir karanlığa götürür beni.

Çılgın bir hayalin pençesinde,

Gerçekle kurgu arasında sıkışmış bir beden,

Bir sonbahar yaprağı gibi savrulur,

Ve yere çakıldığımda, tüm dünya susar.