Çingene Sevda

Mevsim kıştı, soğuktu ve o üşümüyordu

Çingene çalgıcılar yüreğini ısıtıyordu

Ortada bir ateş,

Ateşin etrafında bir kadın dönüyordu.

Mevsim kıştı, soğuktu

Kadın durmadan raks ediyordu.

Az sonra ateş söndü, çalgıcılar uyudu

O hâlâ dans ediyordu.

Mevsim soğuktu,

Geceler kıştı,

Yüreği durmadan ağlıyordu

Siyah gözleri vardı,

Türkuaz bir gecede ışıl ışıl yanıyordu

Gözleri gibi simsiyahtı saçları,

Dalgalı denizleri andırıyordu

Öyle bir yüreği vardı sevecen

Sanki sevgiye, aşka çağırıyordu

Hava ayazdı, ateş sönmüştü ve ağlıyordu

Ama o hiç üşümüyordu.