Çıngırakların Günlüğü

yalnızım sevgilim

dişi bir ağaç gibi üstelik

göğe doğru hür

eteklerimde çalan zil

gözlerimde bir çift

güvercin ölüsüdür gün

kanatları çekik

uçmak isteyende kim

sahile inen yol

aralık bırakılan kapı

makam-ı saba

doğacak çocuk

en geçerli sebeptir

ağlamak için

nazenin bir mısra

dilimin ucunda

soluk rengine aldanıp

uyku gelir aklına

resimde kızıl yanaklı

kasaba kadınlarının

aynı ölüm tutuyor

ikimizin de yakasından

aynı suda boğulacak

bütün mevsimler

kasnakta çuha

iğnede iplik hüznü duru

sakin ömürlük nakış

içten içe eriyor

işlemek Tanrı işi

benimse halim üzülmek

sebepsiz günlerime

ömür diyorlar

aşksızın hali mi var

ki sönen ateşleri yaksın şehirde

anca bir delinin gözlerinde

zil takıp oynuyorum