Çınlama

sesinin ırmağında akıyorum, yüz yıl oldu tamı tamına

erimesini bilmeyen bir buz dağı kesildim orada

en güvenilir yerlerinden yırtılmış duygularla sınadım kendimi

kardeşsiz, arkadaşsız, sevgilisiz sınadım

nasıl gelirdi ilkyaz, baştan-çıkarıcı kokularıyla

ışıklı sabahlarıyla nasıl pestile çevirirdi bedenimi unuttum, usandım

yaşamaktan narkissos’un teslim aldığı bir dünyada

tufanlar çıksa, depremler kopsa keşke, daha ne olsa

udlar, kemanlar, neyler, tamburlar ayağa kalksa

nâmussuz şairlerle hesaplaşsam çata çat alevsiz kalplerle

"aydınlık, az daha aydınlık" diyen, ölüm döşeğindeki goethe’yi

anlayanlarla anlamayanlar tartışırken büyüsem düşlerimin mayınlı yatağında

ve ben böyleyim işte, çıbanbaşıyım ama dinozor saymam kendimi

noktalamasız, zamirsiz o çınlamayım, bedevî dağarcığımla