Çit Sarmaşığı

Şiiriniz imge merkezli ve çağrışım gücü yüksek bir damar üzerinden ilerliyor. Özellikle “bir lokma şiir”, “duygusal bir tabak”, “geceyi yakmak” gibi metaforlar hem özgün hem de duyusal katmanlar oluşturma açısından başarılı olmuş. Metnin genelinde açlık–tüketim–duygu ekseninde kurulan semantik alan tutarlı bu da şiire iç bütünlük kazandırıyor. Ancak bazı dizelerde (özellikle tekrar eden yapı ve ikinci bölümün aynen yinelenmesi) yoğunluk kırılıyor ve şiirin dramatik ivmesi düşüyor. Ayrıca “Oldun da / Dolandın kendine” gibi yerlerde imge potansiyeli güçlüyken dil keskinliği biraz zayıf kalmış. Finaldeki “Yürek hamalı çok da / Yürek kalmamış” ifadesi ise oldukça etkili bir kapanış, temayı iyi mühürlüyor. Teknik olarak modern serbest şiir çizgisinde, yer yer İkinci Yeni etkisi seziliyor. (Herkes 2. yenici ne hikmetse) Genel değerlendirmem şu şekilde; şiiriniz (daha doğrusu düz yazıyı satırlara bölme çabanız "ki bu hatayı ilk başlarda ben de yapmıştım") güçlü imgelerine rağmen yer yer tekrar ve dil gevşemeleri nedeniyle tam potansiyeline ulaşamıyor. Bu haliyle platformdaki 2. yenici çabalara bakınca 10 üzerinden 7 diyebilirim.

Kısa ve öz bir şiirdi. Mihriban aşktan sıkılmış, eski dostlar yeni düşman şimdi. Sonu da ayrı vurucu olmuş. Hani hiç şiir olmasa, sadece o son olsa yine olurmuş. O son lokma, bu son dize miydi yoksa? Yüreğinize sağlık.