Çizgi

çocukken

haddini bilmezdik biz

hacmine uymaz buğu

güneye kalkan poyrazdık

hem arka bahçede kuytu

büyüdükçe,

rüya sandık çocukluğu

ve abartılı bir coşku

oysa dizlerimizdeki yaraydı

biraz da karanlıktaki korku

şimdi

hoyrat ellerce aranırken üstümüz

ceplerimizde bulunan

üstü çizik duygular sadece

sevgiye kanıt yok artık

aşk nicedir çizginin gerisinde

ama hâlâ

dalgalı bir ıslık sesinde çocukluk

belki demir bisikletin selesinde

rüzgâra bağışlanan saçlarda

ille de "bir yangının külü"nde

ah! aslında dünde çocukluk,

hep geçip giden günde