Çocuk
Anıları zihinsel ve duygusal korkuluğa yaslanmıştı
Tüm gerçekleri gerçekliğini yitirmiş
En ağır kış gecesinin ayazını çekmiş
Gölgesini yitirmiş dımdızlak ortada
Buz içinde
Ağlamaklı kızıl göz
Bulunduğu ana dair
En ağır yergilerini diziyordu yıldızların ucuna
En seri cinayetlerini işliyordu gecenin şakağına
Akşamdan kalma hüzünleriyle selam veriyordu her güne
Bir savaşçı gibi yorgun bir esir gibi güçsüz
Emperyalist düşüncelerin ağında
Sıkışmış yüreğinin küllerinin altında ezilmekteydi
Düşleri bile göçebe
Oysaki O'daha bir çocuktu
adı mülteci
Ağzı süt kokuyordu
Artık anımsamıyordu ana kokusunu
Sert taşlar acıtıyordu o ipeksi tenini
Toprak kokusun da kayboluyordu nefesi
Üşümeye başlamıştı çıplak bedeni
Artık anımsamıyordu annesinin cismini
Korkudan kopmuştu yüreği
Kollarına alarak
Öldüğünü söyledi melekler
Ama daha yeni gelmiştim dünyaya diyerek
Üzüldü ağladı
Annem derken
Okşadı kafasını melekler
Güya İslam adına gömdüler diri diri
Hiç bilmediler ki
Dini
Dili
Rengi
Irkı
Fark etmeden yaşamalıydı çocuklar
Diyerek götürdüler melekler...