Çocuk/gitme

Gitme, demeye varmıyor dilim

'Gidiyor işte, bir bir en sevdiklerim'

Ötelenmişliklerin medcezirinde çocuk

Tüm zamanlar gibi eskiyorum işte, böyle böyle bende

Ve yitirdiğim umutlarımla biraz daha kendimden eksiliyorum

Eklemeli bir hayat içinde ömrüm

Ne başını ne de sonunu çekebiliyorum

Düşlerimi kaybettim çocuk, gitme!

Ölü toprağı serpiliyor üstüme üstüme

Gözlerimde büyüyor, koca evin sessizliğe gömülüşü

Kulaklarım çınlıyor çocuk,

Gecenin tellerine vurulan hüznü çalıyorlar uzaklarda

Duyuyor musun?

Vurgun yedim sol yanımdan az önce çocuk

Sorma!

Geçmiyor işte, delik deşik bir bedenin içinde mahpus

Ruhum azap ormanı,

Günlerim o kapanmaz yaralarımla/kanla doldu taştı nicedir

Öykülediğim değil ölmekte olduğum yerdeyim

Ashab-ı kehfe yollandım çocuk, gitme!

Ne yana döndürdümse yüzümü, eli boş döndüm

Savruldum, varlığımdan süzülüp giryana döndüm

Hepten kopup hiçe döndüm...

Yok, yok çocuk! Ne derde derman, ne de bu cana canan

Hükümsüzdür nazarımda artık aşk!

Gözyaşlarımla suladığım şehirler şahidim olsun ki,

İhanet en çok edene yakıştı.

Tutarsız zamanlar gibi boş veriyorum şimdi bende

Aldırma çocuk

Yetişemediğim her şey gibi biraz daha dağınığım

Düstursuz bir hayat içinde ne tarafa dönsem,

Hep aynı, her şey ayrı!

Dargınım çocuk,

Anlamlar yüklediğim şehirler yangın yeri

Diriliyor işte bir bir direnişin kan gülleri

Küllerimden doğuyorum sanma

Dünümü kaybettim çocuk, gitme!