Çok Hassas / Kar Tanesi...

/ Kurşuni kefenle sarmalanmış yalnız gece

Acıyı süzmüş gönül eleğinden

Nemi kurumayan kirpiklerde

Soğuk güz, koca yıldız soluk mat

Kalemin alevinde titriyor

Ölen buz mavisi o sert damla... /

Şafak süngülüyordu arduaz geceyi doruklarında

Avucumda kristal kar tanesi

Serin nefesimde tutunuyordu yaşama

Söylesene...

Kaç nefes daha lazım seni hayatta tutmaya

Gök kubbenin kapıları ardında

Ama sen eriyorsun aldırmadan bana

Çocukluğumun düşleriydin

Sularında üşenmeden

Ellerim morunda buruşsa da

Kölesi olmayan yönsüz saf arzularla

Senin için soğuğu istedim

Temmuzun bile tam ortasına

Tersinden hayat ürkekliğinde

Kanatlarımdı adak

Beyanatı düşselliğin

Demiri soğuk yatağında ısıtıp

Mührü / yürek

Gözlerim bulutlarında dolaştığı aşkla

Kör güvercin bakışına bastım

Oysa!

Ürkek bir kelebek gibi sindin

Onca zamana karşı dik

Şimdi eriyorsun

Bunca nefesime inat...

Anladım!

Sende üzmek ve gitmek istiyorsun

Bir damla olup özgürlüğe...

Al o zaman gözyaşlarımı da al

Çoğalan damlalar sana da olur yoldaş

Benim onlara ihtiyacım yok

Yokların kalır bana arkadaş...