Çok Saçma Ölüm Hikayesi

Doğancılar’dan meydana indi soluk soluğa martılar

Gagalarında

Uykudan yeni uyanmış karanfil mangası

Evvel zamandan gelen

Fedai yoldaşı

Sarı bir gülü vuracaklar

Yağmur italik yağıyor

Yeşile sarıyor sokaklar

Ud çalıyor köşe başında

Ömrün son faslındaki bank yalnızlığı

Hazırdı meydan

Yağmurun ağırlığı

Yenik düşüyordu toprağa

Nişan aldı

Dalları,acıtan kıvrım yapraklı

Karanfiller

Yağmur sabah türküsü gibi yağıyor

Keskin korkutucu eda ile

Nişan aldılar

Şiirin ateş olduğuna

İnanan

Yağmur öpüşlü adam

Acele açılmış mektup heyecanı ile izliyordu

Olup biteni

Meydanda

Sarı bir gülü vurdular

Dağıldı yaprakları

Düştü göğsü yaralı fedainin sinesinden

Şiire uğramayan ses böldü

Nefes alışını

Sızarak

Akarak

Toprağa karıştı kanı

-Üsküdar’da sarı bir gülü vurdular

Çok saçmaydı bu

Yağmur öpüşlü adam

Cam kırıkları gibi topladı gülün yapraklarını

Islaktı

Yapışkandı

Acele açılmış mektubun zarfına yerleştirdi hepsini

Zarfın içinde açık kalmış

bir çeşmenin sesi geliyordu

Savrula savrula

İndi kıyıya

Selam verdi pulsuz balıklara

Yapraklar zarf da

Balıklar su da

Yağmur öpüşlü adam

kıyı da

Hayal şilebine baktılar

Seslendi evvelden gelen fedai

-sevmek aşkın kiliminde hüzündür sarılarak

Hüzün aşkın limanında sevmektir özleyerek

Kıyıda çoğul bir sessizlik

Ölüm yenmişti kan sesini

Çok saçmaydı bu