Çok Utanıyorum İnsanlığımdan!

Rüzgar gibi geçti,aylar seneler

Artık çok uzağım gençlik çağımdan

Viraneye döndü gönülhaneler

Çok utanıyorum insanlığımdan

Aklıma takıldı,maziler yine

Senden uzaktayım,tam yedi sene

Engel olamadım,çekip gitmene

Çok utanıyorum insanlığımdan

Hüzünler yoldaştı,acılar dostum

Dünyaya gücendim,hayata küstüm

Şimdi pişmanlıkla örtülü üstüm

Çok utanıyorum insanlığımdan

Bilsen,yokluğunda ne acı çektim

Oturup günlerce gözyaşı döktüm

Artık gözlerimi toprağa diktim

Çok utanıyorum insanlığımdan

Kurak gönüllere umut ekmişim

Akıntıya boşa kürek çekmişim

Düşündüm de,kainata yükmüşüm

Çok utanıyorum insanlığımdan

gezgin