Çözümsüzlüğün Aynadaki Aksi

Öğüt alabilen yüreğim!

Cüretimi bağışla sözlerimle

Kendi kabuğuna nasıl çekilir insan?

Huzurunda sesimin tatlılığı şahit

Mahremine dokunup

Duygularla boşaldım bu seher yeli

Hepimiz, 'Nefsim, nefsim' 'deriz.

Biz kimiz, neye gücümüz yeter?

' Öz ağlamayınca göz ağlamaz 'derler ya..

Bizde ölümüne bir arzu;

Rüzgârıyla bahçelerinden esen latif bir yel gibidir

O çizgiden çıkan

Kendini suçlayıp kendinle savaşmaz mı?

Galibi olmaya çalışırken

Yine kendinden bir sen vermek

Nefsi tehlikeye düşürmek

Elbet yasaklama tatlı şeye olur

Ve görüyorsun haddimi aşmışım

Gece gündüz kursağımda bir lokma aldanış

Hislerim itham olurken yakınlaş

Cevap verme

Kaydına bağlanıp kalayım

Üstelik gönül ehli nefesim

Ruhumun göçünde emrine amade

Yerim, düşüncemin içinde mahrum

Bir nefes bile aman bulamadan

Can orada karar edemez.

Özlemişim çoktandır kendim ile sohbeti

Düşüncem, tasavvurun maskarası

Anlamayana göre bu bir kuru davadır!

Ümit ipliğini koparmış bir kere

Ağzım ve kalbim üzerinde kilit var!

Niyazı soğuk dertsiz gönlüm

Temiz, saf ve hüzünlü niyazım

Ne dersin?

Seni sana haykırsam

Korkarım anlayışın ifratına karışır alt-üst olur..

-ŞİİRİMİ GÜNÜN İNCİLERİNE LAYIK GÖREN DEĞERLİ SEÇKİ KURULUNA SONSUZ TEŞEKKÜRLER-