Dağınık Akşam

çarşafları dağınık akşamdır bu

o en eski çarşı sokağında..

susmuş ellerim, susmuş gök, susmuş rüzgar..

anlatamam

nasıl bir yangın yeriyim

ve nasıl zehir cıgaram

beni bu karanlık, beni bu soğuk duvar

beni bu boş odalar vurur..

hem gör

bağışlanmayı istediğim kalbim

beni nasıl vurur..

/ vurgunum, dardayım

yağmurunda boğulmuş bir damlayım.. /

çarşafları dağınık bir akşam

ve benim, nikotin cehenneminde

anılarını buruşturan..

kuşlar giderek uzaklaşır sonra

düşler de susar

duşler de susar..

herkes gider kendine

herkes burada

gecenin esmerliğinde

kendi sabahına uğurlanır

kapanınca yıllar ıssız odalarına

günlerin sularında

y ü z l e r k a l ı r

y ü z l e r k a l ı r . .

M.H

Şubat - 2o1o