Dalda Zamir Açtı Bak!
Salındı geldi bahar, gülşenle koştu rüzgar.
Kadeh kırar laleler, gül; sazla,nazla oynar.
Kumrular, sek sek attı; serçeler, bana küsmüş!
Menekşe,ben gideyim; gözler ki gitse ağyâr.
Cihanda zevke dalan, benden ne neş've bulsun?
Dün kadim dostlar kovdu, yüz döker bana bağlar,
Papatya; söyle garip, can şimdi, kimde ağlar?
Gül sayar günlük ömre, pür telaş kelebekler.
Bilir mi pervaneler, bahtımda kaç azap var?
Neyledim arsız ömre, tef çalıp bana gülsün?
Bıraksa, sekse gönül, dert bin dümende hünkar.
Kaç zamir ibret açtı, döndüler öte yurttan.
Bu dalda kaç sineden, göz açtı can tohumlar.
Her tohum kaç can emdi, can açtı ruhu daldan.
Hatırda kaç rüyadan, kaç öykü kaldı dost, yâr?
Ak kefen açmış işte, gel diyor bana dağlar.
Menekşe sen yine çal, genzimde kaldı efkâr.
Kim demiş yalnız öldü. Bak çiçek ve böcek var!
Menekşe ben giderim, sen gelme sevdiğin var.
Menekşe; ben solayım, sen solma bekleyen var.
Menekşe; ben gideyim, gözler ki gitse ağyâr.
Nisan 2009
( Çift ölçülü Özleşim: Ağyâr: Yabancılar, başkaları, Kadim: eski, evvelden beri, pervane: Kelebek)