Dalgaların Mahzenlerden Alıp Götürdükleri

Bir seher vakti deniz kenarında,

Ilık kumsalına bağdaş kurdum duygularımla

Dalgaların ve rüzgarın kulaklarımda eşsiz senfonisi,

Besteliyor sanki ayna tutan duygularımı

Ve sonra eşlik eder martıların dansı

Haydi kalk aramıza katıl dercesine

Karşımda duran sandalın veryansı,

Bir anda açmıştı mahmurlaşan gözlerimi

Coşkulu bir hareketlilik vardı tüm nebahatlarda

Müzeyyen gala gecelerini andırıyordu sanki

Arkamda dizelen palmiye ağaçları,

Baş eğip selama duruyordu rüzgarın emriyle

Dalgaların ayaklarıma kadar gelen serin öpücüğü,

Her seferinde dostluğunu damlatıyordu parmak uçlarıma

Muğlak kalan duygularımın barındığı mahzenlerden,

Hamallığını yaparak çıkarıyordu günyüzüne

Ve sonra; taş bağladım kör düğümlü

Batsın derinliklerine bir daha çıkmamak için

Fırlattım bir çakıl taşı misali deryaya

içimden bir ses...

Ayağa kalk, kürek çek ummanlara

Kürek çek dost bildiğin dalgalara diyordu haykırırcasına

İçimdeki sesin girdabına testlim edip kendimi,

Fütursuz adımlarla kumsalı arkamda bırakarak

Bilinmezlerin arkasına doğru ilerlemeye başladım pusulasız

Dalgalara karşı her kürek çekişimde,

Denize serpiştiriyordum küllenmiş duygularımı umarsızca

Köhne düşüncelerin dimağından filizlenircesine,

Umut dolu taze duygular hasıl oluyordu geleceğe dönük

Bu duygu selinde boğulurken zamandan habersiz,

Saati hatırlatırcasına irkildim gök gürültüsünün curcunasıyla

Güneşin su yüzeyine serpiştirdiği inciler yerine,

Yakamozlar oluşmaya başlamıştı göz kırparcasına

Ne de çabuk geçmişti zaman kürek çekişlerimin farkında olmadan

Martılar da yoktu gökyüzünde

Bitirmişlerdi günü izlenmeye değer eşsiz danslarıyla

Güneş, yorgun ve umutlu bir şekilde süzülüyordu bulutların arasından

Devrediyordu aydınlık yerini gölge gibi düşen karanlığa

Ve o gün, yarınların bir dünü olarak

Bitmişti tüm güzellikleri geride bırakarak...