Dalgın Bir Kuşmuş Kadın
dalgın bir kuş gibi kadın
göğe bakmayı unutmuş
gökyüzünün rengide griymiş o gün
ikisine de yakışmazken hüzün
dudakları olmayan kadın
keder konuşurmuş bakışı
sırtında kan damlatan takvim
perişan olurmuş sevdasında özlem
kadın ateş
acı dolu yangın
deniz dibi karanlıklarına dalarken
sarsılmış, titremiş beden
yenik düşmüş kendisiyle kavgasında
bir av kadın
dip sularında çırpındığı bir ağda
acısı delirmiş, kadın hep susmuş
yanıtsız durmuş zaman
kadın mimiksiz heykel
beklemedeymiş elleri
şiir vuracakmış
yaşamın gizini anlatsın diye
şiir de şaşkın, şiir de huysuz
korkmuş kadının sessiz sesinden
anlatamamış
susmuş, ağlamış
gözyaşları çiçek açmış kadın
kayalıkların en sarp yerlerinde
geçen giden günlere ah etsede
anaymış, eşmiş, insanmış
güneş gibi bir ömürmüş
bitermiş, bitermiş
yeniden, yeniden
hep doğarmış
dalgın bir kuşmuş kadın.....