Dalından Koparıldıktan Sonra Son Kiraz

Ağaca esir çiçekler özgürce açar

Rengârenk yağmurlarla beraber matem tutar

Meyve için çiçekleri öldürürken rüzgâr

Çiçek dolu bir balon mudur ilkbahar

Biliyorum kanatsız kuşlar uçamaz

Ve baharda sadece çiçekler açmaz

Çiçekler de düşer ağaçlardan

Bizler rahat rahat seyrederiz uzaklardan

Kiraz çiçekleri kırmızı bir yol olur

Meyve için tüm çiçeklerin ömrü son bulur

Kimin umurundaki çiçeklerin ölmesi

Yok ki onların gerçek bir dostu ve kimsesi

Çiçekler düşerken arılar bile ağaçları terk eder

Hep beraber başka bitkilerin çiçeklerine geçer

Gün doğarken bir koşturmaca içinde

Çiçeği kalmamış ağaçların üstünde

Aniden sessizlik kaybolur

Mutluluk sesleri her yanlarda duyulur

Kuşlar, böcekler, sincaplar

Tadını çıkarır ilkbaharın gece yarılarına kadar

Bu gece yanağı okşamaktan öte bir soğuk var

Çiçekler daha fazla düşmesin rüzgâra yalvar

Ruh kavramalı olanı, bir durum yok ki çelişik

Nereye gitti annenin seni salladığı beşik

Hayranlık duyulan müthiş bir tuval

Dallarından kiraz toplarsın yaz ortasında çuval çuval

Düşerken o güzelim tül tül çiçekler

Sonunda kiraz toplansa da nasıl dayanır yürekler

Bir volkan patlar gönüllerin orta yerinde

Kapkara kurum bağlar ömürlerin tünelinde

Yaz sonunda magma gibi fokurdar ruhum

Çiçeklerin düşmesinden ben mi suçluyum

İsterdim ki çiçek mevsimi biraz daha uzun olsun

İçime hüzün yerine neşe dolsun

Ben daha yaşarken bir kiraz ağacı olmuşum

Döküldükçe çiçekler kederimde kaybolmuşum

Düşen çiçeklerin ardından toplanan meyvelerle beraber

Farkına varamadan biten ömrümüz bize gülümser

İlkbahar ve yaz biter

Ölür sırasıyla mevsimler

Dalından koparıldıktan sonra son kiraz

Bir şairin vefat haberi gelir, kimseye yok imtiyaz