Damıtılmış Sevgi

Damıtılmış bir sevgi ver

Öyleki yüreğinden

Yükselen rahmetler

Büyüsün düşüncende.

Kalbin bulut bulut yükselsin

Seni yoktan var edenle;

Ve din,

Din, senin içinde.

Yağsın bırak o rahmet

İnan ağladığın kadarsın.

İnsan neyi bekler

Dünyanın amacı belli

Bir cazibeyle dönüyor dönüyor...

Peki:

İnsan neyin merkezinde dönmeli.

Ah yüreğim

Ne çok putlanmış yine

Öyle mantar gibi bitiyorlar gönlümde.

Kimi yar diyor, kimi para, iktidar

Savulun hayır olmaz diyorum

Ben bir Allah ile varım

Allah ile anlamı arıyorum.

Yok diyor, haz denen serseri,

Çekmiş gene kafayı

Öyle uyuşmuş ki beyni

Beni bile bulandıracak kadar dönüyor

Döndükçe yalıştan yana

Başka bir şeye dönüşüyor.

Dur

Ben bu kadar basit miyim?

Yok olup gitmek öyle mi kaderim.

Öyleyse niçin bunca düzen

Bu koca evren

Sarhoş olan kim?

Neden dönmüyorum ben

Var eden Rabbe.

Dönmek bir kendine,

Kendini bulmak değil de ne?

(Nisan 2011 İstanbul)