Dantel Nefesler

Ben artık sen değilim.

Benim sen de olmadığım gibi

Bir caz senfonisi gibi 

dağılıyorum gecemde,

sesin —

kıyıya vurmayan dalga,

Ve yok olmayan

tabağımdaki o istiridye...

Uzak bir nefes gibi

düşüyorum

turkuaz suların sığ boşluğuna,

Kanaviçenin ortasına,

bir damla çay rengiyle

inatlaşarak

düşümden düşen

başkalaşan geceye

sökülüyorum.

Bir tren kıvrımında unutulmuş

eski bir rüyada gözlerim.

Yaren odasında bir guguklu saat kuru bir zamana...

Yalnız gibi değil —

yalnızlık adam boyu...

Lirik bir şiire dökülen

acı bir sudur ıslaklığı

gözlerimin...

Ne sen geldin bana,

ne de sana benzeyenler.

Ben,

bana benzemediğin yerden sevdim sensizliği.

Ömrüm biraz aldatmaca

varlığı kaybolmuş su buharları

Cam yansıması,

Penceremde göz kamaşmaları,

-Buğusunda yalnızlığın...

Gecenin sofasında bir begonya kokusu;

sinsi,

telaşlı bir girdap,

siyah tüllerin ardında

büyüyen yalanların çoğalır...

Sen de bana gelmek istemiyorken

Omzuma dokunan yabancıya

uyanmalıyım artık.

Ama parmak uçlarımda

büyük bir sızı:

 sevilişsizliklerim...

----

Bir servi ağacına daldım —

uzak bir yolculuktu.

Uzun...

ve yeşiller bağrında

limon kokusu

geçmiş zamanın.

Burkulur hayaller,

Ellerimde

 karanfil kokusu

umut,

Dipsizliğe gömülmüş küçük,

renkli bir taş, solgun.

Bir deniz mavisine bükülür zamanım.

Zamanım,

 o küçücük anı ömrümün.

Liman ilerde;

deniz susmuştu.

Okyanus deliydi belki.

Mercanlar bir zamanlar

renklerin canlı tarafıydı.

Şimdi turkuaz suların memleketi uzaklaşıyor benden

Burada herkes kendi hayatında yitik.

Şehir bir başkasının uykusunda uyanık;

mavi sularda kopuk bir rüya gibi yüzüyor dünya...

Ben düşüyorum düşsel sabahlara.

Bir yanım kayıp

Bir yanım burdan

Kaçmak istiyor

Ve ben

o memleketin güneşinde

turkuaz sulara ait olmak için;

bu dantelli şehri

 terk etmeliyim artık

Sana bir veda bile edemeden.

Tcpassenger_ierdogan

04.03.2018/Akbük-Muğla