Değişmeyen Durgun Su Bulanır

İtirafım, affına mazhar kıl

Bir gökyüzü, nasıl olur da yere sığar?

Gönül gözümün bağı nazargâhındır...

Emrinde kalbim asla yalan söylemedi

Esir oldu sırdaşça

Ten kafesime korku ve ümitle doldu

Sabaha çıkarken gurur duydu,

Geceleriyse tekrar tekrar endişeyle sersemledi

Nasıl olduğunu sorma

Ümit mumum rehberlik beklemeye kalktı

Aydın güneş, ortada parlayıp dururken

Mumdan bir ışık istemek ne garip!

Gece gündüz çektiğim tesbihim,

Merhamet ve şefkat gösterip öfkelenmeyesin!

Misafir dudaktan güzel sözler döküldü, şükretti!

Belli ki susuz damağım için bir yudum su gibisin

Ayrılık zamanının açlığını unutturursun

Cesareti diliyle yol buldurursun

Ellerim ve ayaklarım buna olabildiğince şahitlik etti

Affınla pek çok kusuru gizledi

Ne güzeldir yine de

Dert ve gece uykusuzluğu

Yetiş...

Yüzünün mumuna pervane, gözlerimin sürmesi

Bu nedir?

Sanki ırmaktandır bu coşkunluk

Aklın yolumu kesti,

İdrak ile sarhoş oldu

Fatiha okuyup lahavle çektiysem de

Sendeki bu ışıktan yakılmış kandilim

Parıltısında evvelkileri hatırlamam

Buna dair bir hikâye söylerim

Can kulağını tut!

'Eğer elimden gidersen bu âlemi göremeden

Biliyorum ki bu can, bende kalmaz.'

Bu sözün gerisi,

Dilsiz olarak canı diri olan kimse anlar.

Sevin öyleyse sadece sesler işitmekteyim

Nergis gibi gözlerimi kapatmışsın

Gökyüzünde konaklamaktayım

Sohbetdaşım, yol arkadaşım...

Ay parçan isem, olgun bir dolunay olayım!

Ama eğer sen...

Ay yüzlü ışığım, veli nimetimsen

Söz söyleme kabiliyetim deve gibi çöküp uyusun!

Artık bende söylemiyorum, ağzımı yumdum

Gönlümüm ve düşüncemin olduğu yerdesin,

Dertli zamanlarımda ümit bağladığım yerdesin

Kısmetim böyleymiş derim

Tecrübeyi yazarken kalemim

Yüz elli yedinci şiirimde durmuştum

Ah! Sana misafirim denmeden

Burada kalsam

Gönlüme bu macera düştü

Nurlandırılması mümkün mü?

Zaten ömrümün çoğu geçip gitti

-ŞİİRİMİ GÜNÜN İNCİLERİNE LAYIK GÖREN DEĞERLİ SEÇKİ KULUNA SONSUZ TEŞEKKÜRLER-