Dem Bu Demdir Dem Bu Demdir Dem Bu Dem

Yorgun bahçelerden geçtim

Kıpkırmızı demetlerden

Eski tespih taşlarıyla gezdim avlularda

Tellerden ve duvarlardan ağrılı düşler devşirdim

Gözlerim yandı ay ışığından

Kanyonlardan düştüm

Serin sokaklar aradım

Kurulmamış saatler

Meçhul yalnızlıklara adadım ömrümü

Çok direndim kendime

Kendimle çok direndim

Çöllere sığmaz bir gezgindim

Sen o zaman güle gül diyordun

Sonra görülmüştür oldu mektuplar

Ufuk çizgisinin rengi değişti

Sabırlı coğrafyalar gibi

Korkunç adımlarıyla sırılsıklam yağmurlar gezdi

Saza tel yetmez oldu manşete düş

Seyircisiz bir devri tamamladık kan revan

Sen o zaman slogana slogan diyordun

Tebessümü yazdık

Tevazuyu es geçmeden

Ne kantarlarla tartıldı biriktirdiklerimiz

Topu topu on beş yıldır tanışıyorduk

Halk hikayelerinden sızdığımızı söylediler

Ceplerimizde yarin saçları

Sen o zaman şiire şiir diyordun

Mavi ıhlamurların altından

Masum çağlayanlar akardı

Kurumuş dudaklarımızı ıslatırdık

Çıplak ayaklarımız donardı

Sabahı beklemek zelzeleydi

Dostlar geceye sözler söylerdi

Gece onları not defterine yazardı

Sabaha karşı hep beraber okurduk

Sen o zaman yarına yarın diyordun

Çok kırlangıç çok çatak çok yolcu çok cehennem

Çehresi belirgin bir karanfil serüven

Ne zaman büyüdüler ne zaman serpildiler

Dün çiçeğe durmaya daha çok var diyenler

Çok eylül çok akşam çok bilmece çok diken

Tarihle yıkanıp yarın kuşanıp gelen

Bir masalın dibinde oturup konuştular

Ne sorduysak hepsini teker teker bildiler

Sen o zaman Zülfikara Zülfikar diyordun

Şu dağların yamacında

Bir gülüm kaldı ucunda

Sana bir selam gönderdim

Saçları dar ağacında

Yıldızlar akardı mahçup suratlarından şarkıların

Budanmış dallar gibi kuru ve kırılgan kalırdı ayak seslerimiz

Matem ritminde göz yaşı mülkiyetinde çağrılmamıştı henüz

Fidanı dikerken buluttan diledikleriniz

Sen o zaman hasata hasat diyordun

Gelincikler

Sırat Köprüsü

Mukavim bir savaşçı

Deli taylarla gezen yılkı kaçkını bir davacı

Meşru müdafaadan hükümlü gayr-i meşru yasalar

Sahilde deniz atları ormanda yarasalar

Dalgalar vururdu ağaç diplerine kadar

Tanıdık bir yüz bile görmedik bölüp ekmeğimizi verelim

Yürüdük öyle yorgun

Uzun yollara düşmüş uzun sakallar gibi

Yeni bir efsaneye ilk kez bakanlar gibi

Üç telli sazın ritminde üç kez çakanlar gibi

Suçumuza müebbet istediler

Çarmıhta cadı yakanlar gibi

Sen o zaman kitaba kitap diyordun

Yok içinde var bizdeydi

Namus ile ar bizdeydi

Yarin kara gözü diyen

Cümle kitaplar bizdeydi

Küfrü telmih ile zamana sığdırır onlar

Anlamazsın gayrının sen olduğunu

Ayraç içinde kalır kadınlar

Fotoğrafların şaire benzediğini

Elektrik kesilince anlatırlar

Ellerin sana benzemeyen bir sureti ezberlerken

Üzümden ve lal esmer sohbetlerden düşmek için erken

Sen o zaman cümbüşe cümbüş diyordun

Bir ömre kaç cehennem sığar oğul

Diyordu annem

Bir şiir kaç kere tutuşturulursa diyordum ben

Varoşların rutubet kokan matemlerinden artmak için

Laciverdi bin tonuyla yaşarken gecem

Yeni bir kitabın kapağını açar gibi

Dem bu demdir dem bu demdir dem bu demdir dem bu dem

Sen o zaman isyana isyan diyordun

Aşktan gayri özüm yok

Sevdalıya sözüm yok

Ben yari yarde sevdim

Başkasında gözüm yok

Öyle bir sevdayla koyulduk yola

Ay ışığı senin saçlarından doğuyordu

Köhne bir köşede ilk sevinç son nefreti kovuyordu

Kakülün gamzeyi buluşu gibi

Zeybeğin heybetle duruşu gibi

Beş parmağın kenet oluşu gibi

Say ki canımdan can doğuyordu

Söyle şimdi

Ne diyordun o zaman