Dem Tutuyorum
yakınıyor yalnızlıktan
göğsü gül kokulu malum yar
gel diyordu yosun kokan gözleri
muhteşem güzel ince uzun
ellerine düşen ellerimdi sıcaklık
ayrılığın nezaketi yok
kabalaştı birden hayat üzgünüm
seni almadan gidiyorum
kaldırıp kadehini tatlı tatlı
gülümsüyorken
aşk’ı kırmızı fena çarptı
vurup çıktın yüzümüze
ardına kadar açtığın
aynaların hayal kapılarını
hangi dal ses çıkartmadan kırılır
ve bir dağ istese de nasıl eğilir
hayat çabalamalardan ibaret
kaybedip bulmalardan
belki dönersin bir gün ben olmam
şiirlerimle kalırsın bir başına
karanlık düşer yüreğine üşürsün
şarabın rengi beyazlansa da bunlanır
masum olsa da ceylanlar su içerken
en berrak suları bile bulandırır
düşün idrakini zorla da düşün
sıkıntı külahımı al başımdan
kainata kapatıyorum gözlerimi
bağdaş kurmuşum hayatın
ortasını geçmiş bir yerlerinde
hakikat üzere oturuyorum
tek başka ses yok aşka anlamıyorsun
günlerdir ben sana dem tutuyorum